SİVAS ‘TA BİR GÜN TUTUŞTU

 
 sivas_2temmuz_93_madimak_istanbulgazetem_sivashaberleri
 

SİVAS ‘TA BİR GÜN TUTUŞTU.
‘’Temmuz ‘da Yanmak’’
02/07/1993
Göz görmüş ,kulak işitmişken,yüreğimizde sızı duyulurken hala, nasıl unutulur Sivas ?
Nasıl unutulur Madımak?
Nasıl unutulur türkülerin,şairlerin,şiirlerin,ozanların, kalemleri ve körpecik bedenlerin alevler içinde kalışı?
Şimdi kalemimin kurşunu tutuşuyor yazarken. Bir alev kalemimden parmaklarıma,parmaklarımdan yüreğime ,bir ateş düşüyor ki sorma!
Temmuz’da yanmak başka !
Temmuz’da yanmak: Türküleri ,şiirleri ,insanları, börtüğü, böceği ,alevlere teslim etmek demek.
Temmuz’da yanmak: Yürekte sönmeyen ,sönmeyecek yangın demek.
Temmuz’da yanmak :Güneşle yarışmak demek.
Temmuz’da yanmak: Sivas’ta ,’’bir günün tutuşması’’ demek.
Temmuz’da yanmak: Pir Sultan Abdal’ında ruhuna alev düşmesi demek.
Temmuzda yanmak : 90’ lı yıllara Sivas’ a düşen ateşle mühür basmak demek.
Ama bilemezdi alevler. Ne türküleri, ne şiirleri, ne de ozanları yakmaya gücü yetmez. Bedeni kavurur elbet. Kavurur da kül olur ama alevlerin sıcaklığı türkülerin, şairlerin ozanların ruhunu yakmaya, ismini, cismini yok etmeye yetmez.
.
Sivas’ta alevler türküleri de yakmak istedi, şiirleri de.Ama ne türküler yanar, ne şiirler. Öyle olsaydı ,katliamın ardından yürek yakan dizeler notalarda toplanamazdı ,türkülerle ağıtlar yakılamazdı.. Zaten şiirler yanmayı değil, intiharı seçerdi.Yakışmazdı şiire alev. Çünkü şiir ‘’sevda’’ demek. Şiire gönül vermekte yanmaya sevdadandır.
Sivas ellerinde ,sazlarda şahitlik etti günün yanışına. Mızrap o günden sonra alevle değdi sazın teline. O gün ,yakıldığı zannedilen o güzel insanların güzel ruhları hala eşlik ediyor şiire ,türküye. sevdaya .Bir kulak vermeyi deneyin ,elinizi de yüreğinize koyarak. Duyacaksınız elbet ! ‘’Ne sevdalar yanar ,ne de sevdalılar ‘’.
Onları yakan, kavuran, çaldıran ,söyleten, yazdıran ateşe, insanın açtığı alev vız gelir .
1993 ten bugüne bir Temmuz daha geliyor. Alevden bir yıl dönümü daha .
2 temmuz Sivas katliamını unuturuz sananlar son sözüm de size;
Yetmez senin alevlerin bizi yakmaya !
Siz şimdi ‘’bizi dedim diye’’ beni de alevi sanarsın ya neyse.
Bir Yargısız infazla ateş açmaya meğilli yürekleriniz.
Pir Sultan Abdal’a Hacı Bektaşi’ ye gönül vermek içinde Alevi olmak gerekmez.
Ama bil ki ; ‘’Ben yalnızca insanım.!’’
Ve sen benim ancak bedenimi yakarsın.!
Ne ruhumu ,ne kalbimi, ne de sevdamı yakmaya yetmez gücün !
Bil ki ;biz sevdamızla tutuştuk yaşarken .
Ve o sevda yüreğimizde, ama yanarak, ama boğularak, Azrail nasıl uygun görürse bizi toprakla buluşturmaya ,biz öyle gireceğiz toprağın koynuna .
Ama Sivas’a düşen ateş yüreğimizde olacak.!

Cemile Savaş

 

İSTANBUL  GAZETEM

 

 

 

Bir cevap yazın